By entering this website, you accept the Terms & Conditions and Privacy Policy. Our website uses cookies to improve your user experience. Click here to find out more about how we use cookies.
मराठी चित्रपटांची सर्वात मोठी ताकद आहे ती त्यातील आणि प्रांजळपणा . दादा कोंडके यांचे विनोदी अवतार असोत, की अशोक सराफ यांचा हास्यकल्लोळ, सुहासिनी देशपांडे यांच्या सश्रद्ध व्यक्तिरेखा असोत, की उर्मिला कानिटकर यांचा करारी डोळ्यांचा खेळ – हे कलाकार आपल्याला कधी ‘कलाकार’ वाटलेच नाहीत. ते आपले ‘काका’, ‘आई’, ‘बहीण’, ‘मैत्रीण’ वाटू लागले. उदाहरणच द्यायचे झाले तर ‘सैराट’ मधील परश्या (रिंकू राजगुरू) आणि अर्ची (अक्षया बोडस) यांचे प्रेम आपल्याला गावोगावच्या तरुण प्रेमकथांची आठवण करून देते.
मराठी चित्रपटसृष्टीने नेहमीच वास्तवदर्शन, सामाजिक बांधिलकी आणि मनोरंजनाचा समतोल साधला आहे. ‘श्यामची आई’ असो की ‘सैराट’, ‘दुनियादारी’ असो की ‘नवरा माझा नवसाचा’ – प्रत्येक चित्रपट हा एक काळ, एक भावना आणि एक वेगळीच संस्कृती आपल्यापर्यंत पोहोचवतो. आजच्या या ब्लॉगमध्ये आपण मराठी चित्रपटांच्या त्या जादूचा उहापोह करणार आहोत, जी प्रेक्षकांना नाट्यगृहात बांधून ठेवते आणि पडद्यावरच्या व्यक्तिरेखांशी आपले नाते जोडते. movie in marathi
नोंद: वरील ब्लॉग मध्ये मी ‘सैराट’, ‘फॅन्ड्री’, ‘देऊळ’ असे आधुनिक क्लासिक्स आणि दादा कोंडके, अशोक सराफ यांचे विनोदी चित्रपट यांचे मिश्रण दिले आहे, जेणेकरून तरुण आणि ज्येष्ठ अशा सर्व वयोगटातील वाचकांना प्रतिसाद मिळेल. ‘मैत्रीण’ वाटू लागले.